Het verhaal van Wil

Het verhaal van Wil

Wil Hamerslag (64) uit Houten is gek op koken en doet dat als vrijwilliger graag met cliënten van Spathodea in Zeist. Als de potten en pannen uit de kast komen, is het feest, want samen zetten ze de heerlijkste soepen, pizza’s en andere lekkernijen op tafel. Wil organiseert daarnaast allerlei uitstapjes en geeft vaak presentaties met haar eigen vakantiefoto’s.

Aan het aanrecht met mevrouw Smink zit de vrolijkheid er al snel in. Er staat groentesoep op het menu, dus worden de bloemkool, paprika, wortel, prei en boontjes gesneden en in de pan gedaan. ‘Er zijn altijd wel wat bewoners die het leuk vinden om te helpen. Anderen komen gezellig naar beneden op het moment dat we gaan eten’, vertelt Wil.

Gekke dingen eten we niet
‘Soep maken we regelmatig, maar ook jam, appelcompote of appelflappen. Als er maar flink wat gesneden en geschild moet worden. En zolang het maar een beetje bekend is, want gekke dingen worden niet gegeten. Dat heb ik ondertussen wel geleerd.’ Wil doelt bijvoorbeeld op gazpacho, een koud tomatensoepje uit Spanje. Dat bleek te exotisch voor velen.

Gezellig “mee op reis”
Daarentegen worden de foto’s die Wil en haar echtgenoot Theo maken tijdens hun vakanties in Spanje, Portugal en Scandinavië veel beter gewaardeerd. ‘Twee keer per jaar gaan we op reis en dan fotograferen we veel. Ideaal om bij thuiskomst een mooie presentatie te geven aan de bewoners van Spathodea’, zegt
Wil. ‘Vaak zitten er wel dertig mensen in de zaal. Heel erg gezellig met een drankje en een hapje uit het land waar we geweest zijn.’

Alle ruimte en waardering
Eens in de zoveel tijd organiseert Wil een uitstapje naar buiten. Een picknick in Austerlitz bijvoorbeeld of een afwisselend tochtje op de scootmobiel richting Driebergen of De Bilt. 'De waardering voor vrijwilligers is hier ontzettend groot. Als je iets leuks bedenkt, krijg je alle vrijheid om het uit te voeren. Nou, ik ben een creatief mens, daar kan ik mijn ei dus wel in kwijt!’

Bron: magazine ‘Voor elkaar, met Charim’ (voorjaar 2019)
Tekst en beeld: Ivo Hutten